Life Coaching

“Παραχώρηση προτεραιότητας”

Δεν πρόκειται για μάθημα οδικής κυκλοφορίας αλλά για τη χρησιμότητα της θέσης προτεραιοτήτων στη ζωή. Καθημερινά καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε σε δεκάδες υποχρεώσεις και να φέρουμε εις πέρας αναθέσεις που προέρχονται από τον εαυτό μας, από τους άλλους ή από τις εξωτερικές διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Ανάγκες ή απαιτήσεις, οι οποίες ανακύπτουν ως φυσικό επακόλουθο της πορείας της ζωής ή που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε προκειμένου να επιτύχουμε όσα θεωρούμε για εμάς σημαντικά, αποτελούν την πηγή όσων προορίζονται προς διεκπεραίωση.

Αν το καλοσκεφτούμε, η εναλλαγή διεκπεραιώσεων είναι βασικό συστατικό της ζωής, τη νοηματοδοτούν, τής αποδίδουν το χαρακτηριστικό της ποικιλίας, την εμπλουτίζουν. Το να έχω κάτι να κάνω, το να πρέπει να ανταποκριθώ σε ένα καθήκον (εδώ η λέξη μη ηθικά φορτισμένη αλλά χρησιμοποιούμενη με την έννοια της δραστηριότητας) είναι καθημερινά το κίνητρο για να υπάρξω, να κάνω επιλογές, να ακονίσω τη λογική μου και να εξασκήσω τη δημιουργική μου σκέψη. Δηλαδή να είμαι ένα ανθρώπινο ον και να κάνω “ανθρώπινα” πράγματα.

Εκείνο που πολύ συχνά συμβαίνει, όμως, είναι… χάος! Ως τέτοιο θα μπορούσε να εννοηθεί μια άτακτη σειρά ενεργειών, στις οποίες προβαίνουμε ώστε “να φεύγει κι αυτό απ’ τη μέση”, ένα σύνολο αδόμητων δράσεων που στερούνται αλληλουχίας και συνάφειας με τους σκοπούς μας, συχνά, δε, ακόμα-ακόμα και χρησιμότητας. Η καθημερινότητα, έτσι, αποκτά το χαρακτήρα μια συνεχούς στρεσογόνου υλοποίησης πραγμάτων, χωρίς πρότερη εξέταση της σκοπιμότητας και της ωφελιμότητάς τους. Πιθανή κατάληξη είναι εκτός από κόπωση (σωματική και ψυχική), άγχος κι ένα αίσθημα κενού και αμφιβολίας για το εάν πράγματι βαδίζει κανείς στο σωστό μονοπάτι ή τυχαία παρασύρθηκε σε αυτό. Για το εάν όσα πράττει τον αφορούν πραγματικά κι ευθυγραμμίζονται με τις βλέψεις του.

Καταλύτης εδώ είναι η ιεράρχηση. Λέγοντας ιεράρχηση γίνεται αναφορά στην τακτοποίηση πρώτα της σκέψης και του αξιακού μας συστήματος, κατά δεύτερον του πλαισίου εντός του οποίου υπάρχουμε και δρούμε και, τέλος, η λιστοποίηση των υποχρεώσεών μας. Πιο συγκεκριμένα, η διαδικασία θέσης προτεραιοτήτων είναι τριφασική, με αφετηρία μια σύσκεψη με τον… εαυτό μας στοχεύοντας στην αποσαφήνιση αφενός του τρόπου που προσεγγίζουμε τη ζωή και αφετέρου των προσωπικών μας αξιών και αρχών. Χωρίς τη γνώση αυτών δεν είμαστε σε θέση να έχουμε συνείδηση πλήρη του δικού μας διπόλου ουσίας-επουσίας, ούτε και να διαχωρίσουμε τα επείγοντα, τα σημαντικά και τα ωφέλιμα. Σε ένα δεύτερο στάδιο, αυτονόητα θα πρέπει να αποκτήσουμε καθαρή αντίληψη για τις περιβάλλουσες συνθήκες· ειδάλλως πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σε αυτές αποτελεσματικά; Και, στο τέλος είναι που έρχεται να βρει τη θέση της η ιεραρχημένη αποτύπωση του πλάνου ενεργειών που θα εξασφαλίσει την ορθή και μεστή αξιοποίηση χρόνου και δυνάμεων.

Συμπερασματικά, η βίωση μιας ζωής πλούσιας όχι σε αριθμό δραστηριοτήτων αλλά σε ποιότητα εμπειριών προϋποθέτει έναν εσωτερικό απολογισμό με στόχο την αυτεπίγνωση και την ταυτόχρονη κατανόηση της πραγματικότητας. Και, κατόπιν, αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε “προτεραιοποιημένη απασχόληση”, η οποία θα εγγυηθεί μια οργανωμένη καθημερινότητα, όπου κυριαρχεί η αίσθηση της δημιουργικής δραστηριοποίησης έναντι του εγκλωβισμού σε ανούσιες ή ανωφελείς  δράσεις.

You Might Also Like

EnglishGermanGreek