Leadership Coaching

Χρόνος: η πιο Δίκαιη Συνθήκη

Δύσκολο να διαφωνήσει κανείς ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται, εκτός των άλλων, και από την αντίφαση που δημιουργείται μεταξύ της δυνατότητας ταχείας διεκπεραίωσης και της Έλλειψης Χρόνου. Διανύουμε μια ιστορική φάση, κατά την οποία η τεχνολογική εξέλιξη όχι απλά διευκολύνει αλλά και αυτοματοποιεί ενέργειες παλαιότερα χρονοβόρες, δύσκολες, κοπιαστικές. Παρά ταύτα, μεγάλο ποσοστό ανθρώπων απασχολεί η λεγόμενη Έλλειψη Χρόνου που μπορεί μεν συχνά να συσχετίζεται με την αδυναμία σωστά οργανωμένης διαχείρισής του, δεν βρίσκει δε απαραίτητα εκεί την πηγή της.

Πράγματι, δικαιολογημένα είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν με την ύπαρξη τόσων μέσων, μηχανισμών, συσκευών και προσβασιμότητας σε παροχές, να υφίσταται ζήτημα χρονικής ένδειας. Όλοι αυτοί η επιταχυντές και καταλύτες, για να μιλήσουμε με ορολογία Φυσικής και Χημείας, θα ανέμενε κανείς ότι θα άφηναν διαθέσιμο το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, δηλαδή Ελεύθερο Χρόνο, νοούμενο ως εκείνο το διάστημα, το οποίο αφιερώνεται σε δραστηριότητες που ανήκουν στη λίστα με τα ”Θέλω” και όχι στον κατάλογο του ”Πρέπει”.

Το φαινόμενο θα μπορούσε επιδερμικά να εξηγηθεί με όρους κριτικής αναφορικά με τον προγραμματισμό και την οργανωτικότητα.  Αλλά δεν μπορεί να είναι οι μόνοι υπαίτιοι. Οφείλει κανείς να συνυπολογίσει τη συγκέντρωση, την πειθαρχία, τη διάσπαση προσοχής (ναι, έχουν ΚΑΙ οι μεγάλοι -δεν είναι μια ακόμη μαθησιακή δυσκολία παιδιών του Δημοτικού), την απουσία αυτο-κινήτρου. Το ότι παραγεμίζουν οι ημέρες με υποχρεώσεις, το ότι η οικονομική κρίση επιμηκύνει τον εργασιακό χρόνο, το ότι πλανάται ένας άγραφος εξαναγκασμός να τα καταφέρουμε και να τα προλάβουμε όλα είναι μερικοί ακόμη παράγοντες που ευθύνονται για την Έλλειψη Χρόνου.

Σάς έχω νέα: η ημέρα διαθέτει ακριβώς 24 ώρες! Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω. Για όλους κι ανεξαίρετα! Υπό αυτήν την έννοια, Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΙΟ ΔΙΚΑΙΗ ΣΥΝΘΗΚΗ. Εκείνο που δημιουργεί την αίσθηση της ένδειας του χρόνου είναι το υποκειμενικό στοιχείο ή, με άλλα λόγια, η Προσωπική Επιλογή. Είναι θέμα προτεραιοποίησης, όχι απαραίτητα συνυφασμένης με χρονοδιαγράμματα και με επακρίβεια χρονικά προκαθορισμένες δράσεις, όσο με τη μορφή εστιασμού στο τι επιλέγω να συμπεριλάβω στη λίστα καθηκόντων. Και αυτά τα καθήκοντα δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με επαγγελματικές, οικογενειακές, κοινωνικές υποχρεώσεις, μα όσα ο καθένας οφείλει να προσθέσει ως καθήκοντα προς τον εαυτό του.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ (η ζωή μπορεί όχι), διότι μας εξοπλίζει όλους ανεξαρτήτως φύλου, προέλευσης, οικονομικού ή μορφωτικού επιπέδου, οικογενειακής κι επαγγελματικής κατάστασης και άλλων γραφειοκρατικών συμβάσεων των σύγχρονων κοινωνιών, με ένα σπουδαίο εφόδιο: μια εικοσιτετράωρη άγραφη σελίδα! Μάς προσφέρει, μάλιστα, τη δυνατότητα (και την ευθύνη) να τη γεμίσουμε σύμφωνα με την προσωπική μας κρίση -κι, αν θέλουμε, σε απόλυτη εναρμόνιση με τα αυτό-κίνητρά μας. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της Δικαιοσύνης, τότε τι είναι;

You Might Also Like

EnglishGermanGreek